Niet boos zijn maar je verwonderen

Ik heb een prachtig vak! Trendwatching is leuk en naar mijn mening uitermate nuttig werk. Maar dat zullen meer mensen over hun eigen vak zeggen. Trendwatching in combinatie met toekomstdenken (futuring) maakt het nog interessanter en waardevoller. Je bent bezig met de grote lijnen voor nu en richting de toekomst en plaatst hedendaagse ontwikkelingen in een breder perspectief. Je vraagt je niet af waarom bepaalde ontwikkelingen plaatsvinden maar juist waarom ze nog niet hebben plaatsgevonden. Deze week betrapte ik mezelf erop kwaad te worden op nieuwsuitingen, uitspraken van directies of gewoon discussies. We zouden zoveel moois kunnen bereiken als we wat minder met onszelf en met groei ten koste van alles bezig zouden zijn.

Aanleren van limieten

In de financiële sector heeft men wet- en regelgeving nodig om klantgerichter te handelen. Een financiële crisis en nog steeds heeft men in deze branche onvoldoende geleerd. In ieder plan binnen de branche staat jarenlang de klant centraal maar wordt het vooral met de mond beleefd en niet in daden omgezet. De afgelopen maand is een record aantal medewerkers in de financiële sector ontslagen (in 2011 al 65.000 via Fondsnieuws) en ondertussen rapporteren de organisaties winsten. Deze sector is slechts een voorbeeld want we zien het op veel meer plaatsen.

Politiek is vooral in zichzelf gekeerd en is druk bezig met machtsstrijd in plaats met landsbelang. Instituten, organisaties en overheden verwijderen zich van de maatschappij terwijl we elkaar juist allemaal nodig hebben. We zijn immers allemaal een onderdeel van de maatschappij. Waar blijft dan die noodzakelijke verankering met waar je het voor doet? We zijn druk met ons bestaansrecht op basis van cijfers. Economische conglomeraten waarin de klant een speelpop is binnen een proces gericht op productie en consumptie. Daarbinnen verzinnen we mooie slogans en doen we aan verantwoord ondernemen wat helaas nog vaak gestoeld is op...winstmaximalisatie. Begrijp me niet verkeerd bedrijven mogen winst maken maar waar liggen de grenzen? Moet het onderwijs zich meer gaan richten op het ons aanleren van wat limieten en grenzen zijn? Moeten we het ons op die manier aanleren om zo te zien dat de limiet is bereikt en wat de consequenties (kunnen) zijn?

Mad as hell

Voor mij was deze week vol verbijstering een uitzondering en vooral een belangrijk leermoment toen een goede collega tegen mij zei! Tony, je moet je meer verwonderen! Dat maakt je als trendwatcher nog waardevoller! Ik vond het een mooi advies. Door ons te verwonderen heb je ruimte om te vernieuwen! Woede blokkeert! De onderstaande tekst van Peter Finch is een klassieker! De tekst is uit 1976 en is anno 2011 actueler dan ooit voor veel mensen. Ik zou zeggen kijk en luister ernaar maar verwonder je vooral. 

Mad as hell (tekst van Peter Finch als Howard Beale in de film Network (1976)

"I don't have to tell you things are bad. Everybody knows things are bad. It's a depression. Everybody's out of work or scared of losing their job. The dollar buys a nickel's work, banks are going bust, shopkeepers keep a gun under the counter. Punks are running wild in the street and there's nobody anywhere who seems to know what to do, and there's no end to it.

We know the air is unfit to breathe and our food is unfit to eat, and we sit watching our TV's while some local newscaster tells us that today we had fifteen homicides and sixty-three violent crimes, as if that's the way it's supposed to be. We know things are bad - worse than bad. They're crazy. It's like everything everywhere is going crazy, so we don't go out anymore.

We sit in the house, and slowly the world we are living in is getting smaller, and all we say is, 'Please, at least leave us alone in our living rooms. Let me have my toaster and my TV and my steel-belted radials and I won't say anything. Just leave us alone.' Well, I'm not gonna leave you alone.

I want you to get mad! I don't want you to protest. I don't want you to riot - I don't want you to write to your congressman because I wouldn't know what to tell you to write. I don't know what to do about the depression and the inflation and the Russians and the crime in the street. All I know is that first you've got to get mad."