Herstel; gaan we het dan toch meemaken?

Welke partijen hebben hun mond vol van het begrip 'herstel'? Het zijn vooral de grote traditionele conglomeraten zoals banken, toezichthouders en instituten. Uiteraard is het hun functie om zaken rondom economie te monitoren. Dus deze partijen moeten wel hierover communiceren. Maar is hun drijfveer rondom de hedendaagse problematieken wel correct en klopt de drang naar herstel wel? Vanuit het oogpunt van deze organisaties en instituten wel. Ze hebben immers gouden tijden gekend. De groei die we als (Westerse) samenleving hebben gekend is enorm. En vooral de grote conglomeraten profiteerden ervan. Zij hebben hun macht en invloed enorm zien toenemen. Ook door hun unieke toegang tot massacommunicatie. 

Er is nu onevenredig veel aandacht voor de financiële aspecten van onze maatschappij. Uiteraard niet onbelangrijk maar is het zo belangrijk dat we er dagelijks mee geconfronteerd moeten worden in de traditionele media? Naar mijn mening zijn er andere en meer omvattende problemen die onvoldoende aandacht krijgen. Al de hijgerigheid rondom economie en aandeelhouderswaarde geeft aan dat ons 'rijke' Westen geconditioneerd is in het in stand houden en uitbouwen van een economisch stelsel. Een stelsel wat niet meer van deze tijd lijkt te zijn en waar maar een kleine groep mensen 'aanhanger' van is. Toch lijkt alles hiervoor te moeten wijken. We hebben een systeem wat zo is ingericht dat onze ontembare honger naar groei en winst wordt beloont. Nu is deze houding recent deels afgestraft maar de pijn is onvoldoende geleden. Dat bewijst de hedendaagse roep om herstel wel. 

Tweedeling en disharmonie

De race om herstel is ingezet en het lijkt alsof de traditionele organisaties deze gaan winnen. Maar niets is minder waar. Het is misschien minder zichtbaar maar we zien oneindig veel initiatieven die 'breken' met het verleden. Het zijn vooral de nieuwe toetreders die hierin excelleren en die voorsorteren op een nieuwe wereld. Het is de consument die dit steeds vaker en gemakkelijker omarmt omdat men 'moe' is van de traditionele partijen. Daarnaast is er een all-time low in vertrouwen richting gevestigde autoriteit.

Het succes van de nieuwe toetreders is logisch. Zij dragen immers niet de zware last van de successen uit het verleden met zich mee. Deze toetreders kennen geen vertragende culturen of medewerkers met verborgen agenda's of management die hun tijd uitzitten. De nieuwe toetreders werken vanuit passie en gedrevenheid om verandering teweeg te brengen. Dat is tenminste wat ik de laatste tijd veelvuldig tegenkom. Maar gelukkig zie je dat nu ook steeds meer bij de gevestigde ondernemingen. Maar het worden lastige jaren voor de ooit zo succesvolle partijen. We zien overal ter wereld en in iedere branche grote verschuivingen plaatsvinden. 

De nieuwe wereld

Wat is dan de wereld als we geen herstel krijgen? Naar mijn idee is dat een wereld waarin het individu weer centraal staat. Een wereld waarin winst wordt gemaakt maar waar dit in verhouding staat tot de waarde die een organisatie/netwerk levert. Het is een wereld waarin oneindige groei niet wordt beloont. Een wereld waarin groei vooral voortkomt uit immateriële waarde en niet fysieke producten en consumptie. Een wereld waarin niet alleen de menselijke eigenschappen van egoïsme, angst en zelfontplooiing worden aangesproken maar juist de sociale eigenschappen centraal staan. Het is een beperkte schets van een wereld waartegen de traditionele garde zich verzet. Toch zijn de signalen sterk dat de transitie doorzet en als dat niet het geval is dan zal de volgende 'crisis' twee keer zo hard zijn. Een nieuwe wereld ontstaat nu snel en kan als bedreigend worden ervaren maar het is vooral een wereld die boordevol kansen is. Deze jaren zijn uniek voor de mensheid maar vragen ook het uiterste van ons.